St. Thomas Aquinas,

Disputed Questions on the Soul

Question 2: Whether the human soul is separate in being from the body.

Responsio.

Dicendum quod ad euidentiam huius questionis considerandum est quod

ubicumque inuenitur aliquid quandoque in potentia, quandoque in actu,

oportet esse aliquod principium per quod res illa in potentia sit. Sicut

homo est quandoque sentiens in actu et quandoque in potentia, et propter

hoc in homine oportet ponere principium sensitiuum quod sit in potentia

ad sensibilia: si enim esset semper sentiens actu, forme sensibilium

semper inessent actu principio sentiendi. Et similiter, cum homo

quandoque inueniatur intelligens actu, quandoque intelligens in potentia

tantum, oportet in homine considerari aliquod intellectiuum principium

quod sit in potentia ad intelligibilia. Et hoc principium nominat

Philosophus, in III De anima, intellectum possibilem. Hunc igitur

intellectum possibilem necesse est esse in potentia ad omnia que sunt

intelligibilia per hominem et receptiuum eorum, et per consequens

denudatum ab hiis; quia omne quod est receptiuum aliquorum et in

potentia ad ea, quantum de se est, est denudatum ab eis, sicut pupilla,

que est receptiua omnium colorum, caret omni colore. Homo autem natus

est intelligere formas omnium rerum sensibilium. Oportet igitur

intellectum possibilem denudatum esse, quantum in se est, ab omnibus

sensibilibus formis et naturis. Et ita oportet quod non habeat aliquod

organum corporeum. Si enim haberet aliquod organum corporeum,

determinaretur ad aliquam naturam sensibilem, sicut potentia uisiua

determinatur ad naturam oculi. Per hanc autem Aristotilis

demonstrationem destruitur positio antiquorum philosophorum qui ponebant

intellectum non differre a potentiis sensitiuis, uel quicumque alii

posuerunt principium quo intelligit homo esse aliquam formam aut

uirtutem permixtam corpori, sicut alie forme aut uirtutes materiales.

Augustine, 83 Different Questions.

Question 9: Whether truth can be perceived by the bodily senses.

Omne quod corporeus sensus attingit, quod et sensibile dicitur, sine ulla

intermissione temporis commutatur: velut cum capilli capitis nostri

crescunt, vel corpus vergit in senectutem, aut in juventam efflorescit,

perpetuo id fit, nec omnino intermittit fieri.Quod autem non manet, percipi

non potest: illud enim percipitur quod scientia comprehenditur. Comprehendi

autem non potest quod sine intermissione mutatur.Non est igitur exspectanda

sinceritas veritatis a sensibus corporis. Sed ne quis dicat esse aliqua

sensibilia eodem modo semper manentia, et quaestionem nobis de sole atque

stellis afferat, in quibus facile convinci non potest; illud certe nemo est

qui non cogatur fateri, nihil esse sensibile quod non habeat simile falso,

ita ut internosci non possit. Nam ut alia praetermittam, omnia quae per

corpus sentimus, etiam cum ea non adsunt sensibus, imagines tamen eorum

patimur tanquam prorsus adsint, vel in somno, vel in furore. Quod cum

patimur, omnino utrum ea ipsis sensibus sentiamus, aut imagines sensibilium

sint, discernere non valemus. Si igitur sunt imagines sensibilium falsae,

quae discerni ipsis sensibus nequeunt, et nihil percipi potest nisi quod a

falso discernitur, non est judicium veritatis constitutum in sensibus.

Quamobrem saluberrime admonemur averti ab hoc [0014] mundo, qui profecto

corporeus est et sensibilis; et ad Deum, id est veritatem, quae intellectu

et interiore mente capitur, quae semper manet et ejusdem modi est, quae non

habet imaginem falsi, a qua discerni non possit, tota alacritate converti.